De lantaarnpaal, de seksadvertentie, en de zzp'er van de toekomst
Door Strykertje.
Het begon, zoals zoveel observaties beginnen, met iets kleins. Een lantaarnpaal in Haarlem, onderweg naar Zandvoort. Zo'n paal waar normaal gesproken verloren katten, lokale bandjes en yogalessen elkaar verdringen om aandacht. Maar dit keer hing er iets anders. Een felgekleurde flyer, half afgescheurd, maar nog goed leesbaar: “Sensuele massage – bel nu.”
Ik bleef er niet bij stilstaan, letterlijk niet, want het verkeer dwingt je door. Maar mentaal bleef het hangen. Niet eens vanwege de inhoud – die is zo oud als de weg naar Rome – maar vanwege de vorm. Het feit dat het er hing. Zo openlijk, zo zichtbaar, zo… analoog bijna. Een fysieke voorloper van wat we tegenwoordig online kennen als sex advertenties en seksadvertenties.
Een paar uur later zat ik met vrienden op de boulevard van Zandvoort. Zon, wind, een bak kibbeling die te heet was om meteen te eten. Het soort gesprek dat nergens begint en nergens eindigt. Werk, huizen, vakanties. Tot iemand ineens het woord liet vallen: thuisontvangst.
In eerste instantie dacht ik dat het over Airbnb ging. Of een nieuwe term voor thuiswerken. Maar nee. Het ging over sex advertenties, en specifieker: vrouwen die via seksadvertenties vanuit hun eigen woning klanten ontvangen.
Er werd niet giechelig over gedaan. Geen ongemakkelijke stiltes. Gewoon een constatering, bijna zakelijk. “Ja, dat is best normaal tegenwoordig,” zei iemand, terwijl hij een stuk vis in saus doopte.
En daar zat ik dan. Met mijn kibbeling en mijn gedachten.
Want ergens tussen die lantaarnpaal in Haarlem en dat gesprek in Zandvoort zat een ontwikkeling verstopt die groter is dan we misschien willen toegeven.
Thuis, later die avond, deed ik wat iedereen doet: ik zocht het op. En zo kwam ik terecht op een site als Quickie.nu. Een platform waar vrouwen zich, ogenschijnlijk als zelfstandigen, aanbieden via sex advertenties voor privé ontvangst. Een digitale evolutie van wat ooit begon als losse seksadvertenties in kranten en op prikborden.
Het viel me op hoe… gewoon het allemaal oogde. Geen duistere hoeken van het internet, maar een interface die niet zou misstaan bij een bezorgdienst of een datingapp. Alles overzichtelijk. Alles direct.
En dat is misschien wel de kern van wat me bezighield.
Niet de inhoud van die sex advertenties, maar de normaliteit ervan.
We leven in een tijd waarin alles wat ooit verborgen was, langzaam naar de oppervlakte drijft. Niet schokkend, niet revolutionair, maar geleidelijk. Zoals water dat stijgt zonder dat je het meteen doorhebt. De klassieke seksadvertentie is niet verdwenen, maar getransformeerd.
De vrouw die ooit afhankelijk was van een locatie, een exploitant, een systeem – lijkt nu, althans op het eerste gezicht, een zelfstandige te zijn geworden. Een zzp'er die via sex advertenties haar eigen klanten bereikt. Met eigen tarieven, eigen tijden, eigen voorwaarden.
Dat roept vragen op, natuurlijk. Over veiligheid, over schijnzelfstandigheid, over de dunne lijn tussen keuze en noodzaak. Maar het roept ook iets anders op: een zekere bewondering voor hoe snel een sector zich kan aanpassen aan de logica van het internet.
Want laten we eerlijk zijn: wat is het verschil tussen iemand die maaltijden bezorgt via een app, en iemand die diensten aanbiedt via seksadvertenties op een platform als Quickie.nu? In beide gevallen gaat het om zichtbaarheid, bereik en directe toegang tot een klant.
De digitalisering maakt geen moreel onderscheid.
En misschien is dat precies wat schuurt.
We zijn gewend om technologie te zien als neutraal, als iets dat processen efficiënter maakt. Maar wanneer diezelfde technologie zich uitstrekt tot gebieden die we liever in de privésfeer houden, worden we ineens ongemakkelijk. Vooral wanneer sex advertenties zo zichtbaar en toegankelijk worden dat ze onderdeel lijken van het alledaagse digitale landschap.
Niet omdat het nieuw is. Maar omdat het zichtbaar wordt.
Die flyer op de lantaarnpaal was in zekere zin ouderwets. Een restant van een tijd waarin zichtbaarheid beperkt was tot fysieke plekken. Maar de echte beweging speelt zich elders af. Online. Stil. Efficiënt. Via honderden, misschien wel duizenden seksadvertenties die constant vernieuwd worden.
En misschien, heel misschien, ook wel onvermijdelijk.
Terwijl ik mijn telefoon weglegde, dacht ik terug aan die dag. Aan Haarlem, aan Zandvoort, aan de kibbeling en het gesprek.
Er was niets spectaculairs gebeurd. Geen groot nieuws, geen schokkende onthullingen. Alleen een paar kleine momenten die samen iets groters lieten zien.
De wereld verandert zelden in één klap.
Meestal gebeurt het zo. In stukjes. Aan een lantaarnpaal. In een terloopse opmerking. In de groei van sex advertenties en de normalisering van seksadvertenties die steeds minder verborgen en steeds zichtbaarder worden.
En voor je het weet, is wat ooit uitzonderlijk was… gewoon geworden.